E wüset ma da oie

Awt lönj wus iinjsen en wüset,
bai har uk en hån tubai hüsed.
Lök, oie läid’s jenooch ma häi,
än dåt däi‘s was arken ainkelten däi;
dåt wjarn en påår sniise tuhuupe, sümiinj,
lök, dåt fün e wüset goorai hiinj!

Lamplik en korwful jü soomeld snüüs,
awt hood nüm’s e korw än lüp dan lüüs.
Eefter e stää nü ruchted’s harn gung;
ouers jü wus åliine, e wäi wus lung,
wan’s uk tulüp gåns stääwi än gau.
Nü toocht’s än beräägen sü gödj än sü nau,
hü jöör‘s har oie betåld köö füünj,
än dåt schölj je wörklik nån schååse düünj:
„Jawas!“ sü snååked’s wat schucht än wat slucht,
„heerfor fou ik såcht en riksdooler – rucht.

Deerfor kuup ik dan tou håne, kiik önj!
Dan hääw ik ine trii bai e hönj;
ål leede’s oie, än am en kort tid
koon ik wider hoonle än leed giilj bai e sid;
ik kuup nuch trii håne, trii hääw ik ål;
dan hääw ik seeks: Mör oie tu schål;
ik ferkuup e haleft, wat eefterblaft
wårt for schüklinge breet, dåt jeeft en draft!
Dan fou ik en hånehüs; tånk iinjsen am!
Än dåt namt nuch tu. Et wårt nuch jäiwer deeram!
Hu leede oie, hu brädje uk glik –
dü liiwe Good, ik wård je sü rik!

Ik kuup me tou gäis än uk en latj schäip,
e hoonel låpt bääder as önj e släip,
ma oie än håne, ma fäädre än ul.
Tuleest hääw ik man giiljpoose ful!
Ik kuup me en gris, en kü kuup ik uk,
huum wiitj, flicht kuup ik uk tou tu min luk?
Lök, dåt smat je wat ouf! Än bai en iirs tid
hääw ik tiinjste, hüs än sooken süwid.

Sü kamt bål en kjarl än wal fraie sü trüf,
hi frait am min hönj, än ik wård dan sin wüf!
Dan hi heet en börestää gruter as min!
Än deer wård ik sü fornaam, fiin än stult, sin,

ik lätj me ai ma stjååwerai geeke,
joo, ik schal waase än staile man neeke!”
Än jüst sü, as jü dåt sää, sü däi’s et dan.
Plååsch! Tu boums wjarn da oie dilglan!
Deerma wus e soolihäid har oufliird –
än dåt wus önj wörklikhäid ai sü ferkiird!
 
 
(foon H. C. Andersen, önjt Frasch ouerseet foon Enke Christiansen)

Categories: Andersen H. C.